ทำเอาเดี้ยงไปเป็นอาทิตย์ เมื่อวันนึงหลังเสร็จจากอาบน้ำกลางดึกแล้วรู้สึกมึนๆ บอกไม่ถูก ความคิดแว้บแรกคือ เอ๊ะ หรือกูแก่แล้ว 555 อาจจะอาบน้ำร้อนนานไปรึเปล่า ออกมาเจออากาศเย็นๆ ในห้องแอร์แล้วความดันในร่างกายมันเปลี่ยนกระทันหันอะไรงี้ เป็นการยำข้อมูลความรู้ในหัวที่มีอยู่น้อยนิดอย่างสิ้นหวัง

ตื่นเช้ามาวันอาทิตย์ เอ๊ะ(รอบสอง) ทำไมกูยังมึนอยู่ รู้สึกเบลอๆ เหมือนคนเมา ไม่ถึงกับบ้านหมุน แต่ไม่ปรกติ เก็บเป็นความสงสัยติดตัวมาทำงานในกรุงเทพฯ อาการก็ยังไม่หาย เริ่มกังวลนิดๆ เพราะเพิ่งมีข่าวดาราสาวอายุน้อยเป็นสโตรค หรือว่าชั้นก็….

ถึงวันศุกร์ตัดสินใจลางานไปหาหมอแม่งให้รู้แล้วรู้รอด เพราะดูทีท่าไม่น่าจะหายเอง แถมอาการมันเริ่มหนักข้อจนชวนกังวล เพราะหลังๆ เริ่มมีเสียง “วี๊~” ในหูด้วย ซึ่งหมอวินิจฉัยว่าน่าจะเป็น ‘ไวรัสที่เส้นประสาทหู’ โอ้มายก้อด แล้วอยู่ๆ กูเป็นได้ไงนี่ และกูเชื่อหมอได้ไม๊นี่ เพราะหมอก็ดูไม่ค่อยมั่นใจแต่อัดยามาให้แบบเต็มแม็กซ์ พร้อมพูดให้กำลังใจว่า “ถ้าสองอาทิตย์ยังไม่หายแสดงว่าไม่ใช่ละ” ขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง!

นี่ก็ผ่านมาได้อาทิตย์นึงแล้ว เหลือเวลาวัดใจอีกหนึ่งอาทิตย์กับอาการที่ยังคงมึนอยู่หน่อยๆ แถมด้วยความงุนงงชวนง่วงเพราะฤทธิ์ยา เรียกว่าเมาแม่งไปหมด กินเบียร์แค่สี่ป๋องก็เหลวเป็นเยลลี่ละลายแดด เออ ประหยัดดีเหมือนกัน เสียอย่างเดียวมันชวนให้ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเพราะความไม่เต็มร้อยของสติ ไม่ว่าจะดูหนัง ออกกำลังกาย หรือแม้แต่มานั่งเขียน Blog แต่สุดท้ายก็ต้องพยามทำกิจวัตรให้เหมือนเคย ไม่งั้นหน้าตาไม่ดีแล้วยังมานั่งตาลอยน้ำลายยืดมันเสียลุค!