อะไรที่พออายุมากขึ้นแล้วเรารู้สึกเปลี่ยนไป?

คงเป็นการเอนจอยกับขั้นตอนหรือระหว่างทางก่อนไปถึงจุดหมายมั้ง เช่น การชงกาแฟแทนที่จะซื้อกิน บางคนอาจรู้สึกยุ่งยากแต่สำหรับเราตอนนี้มันกลายเป็นการพักผ่อนไปแล้ว หรือการทำอาหารก็ด้วย คิดเอาเองว่าตอนวัยรุ่นเราคงตื่นเต้นกับทุกอย่างไปหมดจนอยากข้ามไปสู่ผลลัพธ์เร็วๆ เลยไม่ได้ใส่ใจไอ้กิจกรรมระหว่างทางที่ว่านั้นเท่าไหร่ พอมาตอนนี้ถึงได้กลายเป็นเรื่องสนุก แค่จดจ่อกับอะไรซักอย่าง ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องกดดัน ไม่ต้องเอาใจใคร หรือจริงๆ อาจง่ายกว่านั้นคือเราแค่แก่ขึ้น วิญญาณเราไม่ได้โลดโผนเหมือนตอนวัยรุ่นแล้ว จะยกเว้นไว้หน่อยก็เฉพาะตอนเมาเท่านั้น.. เพลย์ฮาร์ดดายยังโว้ย!