เมื่อสองวันที่แล้วฟ้าครึ้มตั้งแต่เช้า เปิดมือถืออ่านข่าวเค้าบอกว่ามันมีพายุชื่อ ‘วิภา’ อยู่ใกล้ๆ ประเทศไทย ไม่รู้ใครตั้ง ชื่อเพราะเชียว เรียกแกรบไปโรงบาล ฝนตกเปาะแปะ เคยอ่านเจอในหนังสือซักเล่มนานมาแล้ว เค้าพูดเรื่องเสียงน้ำหยดที่ดังติ๋งๆ ว่าในชีวิตจริงคงไม่มีน้ำที่ไหนหยดดังติ๋ง แต่พออ่านแล้วเราก็คิดว่ามันหยดดังติ๋งจริงๆ ถึงตรงนี้เราเริ่มไม่แน่ใจว่าไอ้ฝนที่กำลังตกปรอยๆ มันเสียงดังเปาะแปะจริงรึเปล่า รู้แค่ว่าเราต้องนั่งมอไซฝ่าฝนไปเพราะเวลาตอนนี้เริ่มสายแล้ว

จากเรื่องหูที่มีเสียงดังวี๊พร้อมอาการมึนหัวนิดๆ ลากไปถึงการทำ CT scan เพื่อเช็คเนื้องอกในสมอง ผลปรากฏว่าไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงถึงขนาดนั้น ปัญหามันน่าจะอยู่ที่เส้นประสาทหูนี่แหละ เดากันว่าคงป็นเพราะเราชอบใส่หูฟังแล้วเปิดเสียงดัง ซึ่งก็มีความเป็นไปได้สูง เอาเป็นว่าหมอบอกว่าอาการแบบนี้ร่างกายมันรักษาตัวเองได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลาราวๆ 3-6 เดือน ระหว่างนี้ก็กินยาควบคู่ไปด้วย ถึงแม้หมอจะบอกอย่างนั้นแต่ส่วนตัวเราเองไม่แน่ใจเท่าไหร่ เพราะได้ยินจากคนรอบข้างว่าบางคนก็ไม่หาย

หลังจากนี้เราคงได้ยินเสียงฝน เสียงคนข้างห้องปิดประตู เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากบานพับแอร์ที่เริ่มฝืด มอเตอร์ไซค์ เพลง แตรจากรถเข็นผลไม้ กระดิ่งไอติมไผ่ทอง เสียงไลน์เด้งเตือน นกเปรตที่ตื่นมาร้องตั้งแต่ตีสี่ เด็กๆ ซอยข้างๆ ที่ออกมาวิ่งเล่นกันหลังเลิกเรียน ไปพร้อมๆ กับเสียงวี๊ที่ว่านี้ ว่าแต่เสียงนี้มันดัง “วี๊” จริงๆ รึเปล่านะ ถามใครไม่ได้ด้วยสิ