เมื่อสองวันที่แล้วฟ้าครึ้มตั้งแต่เช้า เปิดมือถืออ่านข่าวเค้าบอกว่ามันมีพายุชื่อ ‘วิภา’ อยู่ใกล้ๆ ประเทศไทย ไม่รู้ใครตั้ง ชื่อเพราะเชียว เรียกแกรบไปโรงบาล ฝนตกเปาะแปะ เคยอ่านเจอในหนังสือซักเล่มนานมาแล้ว เค้าพูดเรื่องเสียงน้ำหยดที่ดังติ๋งๆ ว่าในชีวิตจริงคงไม่มีน้ำที่ไหนหยดดังติ๋ง แต่พออ่านแล้วเราก็คิดว่ามันหยดดังติ๋งจริงๆ ถึงตรงนี้เราเริ่มไม่แน่ใจว่าไอ้ฝนที่กำลังตกปรอยๆ มันเสียงดังเปาะแปะจริงรึเปล่า รู้แค่ว่าเราต้องนั่งมอไซฝ่าฝนไปเพราะเวลาตอนนี้เริ่มสายแล้ว

จากเรื่องหูที่มีเสียงดังวี๊พร้อมอาการมึนหัวนิดๆ ลากไปถึงการทำ CT scan เพื่อเช็คเนื้องอกในสมอง ผลปรากฏว่าไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงถึงขนาดนั้น ปัญหามันน่าจะอยู่ที่เส้นประสาทหูนี่แหละ เดากันว่าคงป็นเพราะเราชอบใส่หูฟังแล้วเปิดเสียงดัง ซึ่งก็มีความเป็นไปได้สูง เอาเป็นว่าหมอบอกว่าอาการแบบนี้ร่างกายมันรักษาตัวเองได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลาราวๆ 3-6 เดือน ระหว่างนี้ก็กินยาควบคู่ไปด้วย ถึงแม้หมอจะบอกอย่างนั้นแต่ส่วนตัวเราเองไม่แน่ใจเท่าไหร่ เพราะได้ยินจากคนรอบข้างว่าบางคนก็ไม่หาย

หลังจากนี้เราคงได้ยินเสียงฝน เสียงคนข้างห้องปิดประตู เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากบานพับแอร์ที่เริ่มฝืด มอเตอร์ไซค์ เพลง แตรจากรถเข็นผลไม้ กระดิ่งไอติมไผ่ทอง เสียงไลน์เด้งเตือน นกเปรตที่ตื่นมาร้องตั้งแต่ตีสี่ เด็กๆ ซอยข้างๆ ที่ออกมาวิ่งเล่นกันหลังเลิกเรียน ไปพร้อมๆ กับเสียงวี๊ที่ว่านี้ ว่าแต่เสียงนี้มันดัง “วี๊” จริงๆ รึเปล่านะ ถามใครไม่ได้ด้วยสิ

อะไรที่พออายุมากขึ้นแล้วเรารู้สึกเปลี่ยนไป?

คงเป็นการเอนจอยกับขั้นตอนหรือระหว่างทางก่อนไปถึงจุดหมายมั้ง เช่น การชงกาแฟแทนที่จะซื้อกิน บางคนอาจรู้สึกยุ่งยากแต่สำหรับเราตอนนี้มันกลายเป็นการพักผ่อนไปแล้ว หรือการทำอาหารก็ด้วย คิดเอาเองว่าตอนวัยรุ่นเราคงตื่นเต้นกับทุกอย่างไปหมดจนอยากข้ามไปสู่ผลลัพธ์เร็วๆ เลยไม่ได้ใส่ใจไอ้กิจกรรมระหว่างทางที่ว่านั้นเท่าไหร่ พอมาตอนนี้ถึงได้กลายเป็นเรื่องสนุก แค่จดจ่อกับอะไรซักอย่าง ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องกดดัน ไม่ต้องเอาใจใคร หรือจริงๆ อาจง่ายกว่านั้นคือเราแค่แก่ขึ้น วิญญาณเราไม่ได้โลดโผนเหมือนตอนวัยรุ่นแล้ว จะยกเว้นไว้หน่อยก็เฉพาะตอนเมาเท่านั้น.. เพลย์ฮาร์ดดายยังโว้ย!

เออ คือบางทีวันเสาร์ต้องการแค่นี้แหละ นอนตื่นสาย เดินไปว่ายน้ำ ทำอาหารกิน แล้วเอนกายดูหนังดีๆ ซักเรื่องกับแสงยามบ่ายที่ลอดผ่านมาทางหน้าต่าง ครบสูตรการพักผ่อนที่ควรจะเป็น ถึงแม้ช่วงหัวค่ำจะต้องลุกมาเปิดคอมทำงานก็เถอะ เฮ้อ บัดซบจริงๆ เลย… (น้ำเสียงแบบ สมบัติ เมทะนี)

🙈

ดิสอิสอะ Bibim-guksu เวอร์ชันโมดิฟายบายมี~

ทำเอาเดี้ยงไปเป็นอาทิตย์ เมื่อวันนึงหลังเสร็จจากอาบน้ำกลางดึกแล้วรู้สึกมึนๆ บอกไม่ถูก ความคิดแว้บแรกคือ เอ๊ะ หรือกูแก่แล้ว 555 อาจจะอาบน้ำร้อนนานไปรึเปล่า ออกมาเจออากาศเย็นๆ ในห้องแอร์แล้วความดันในร่างกายมันเปลี่ยนกระทันหันอะไรงี้ เป็นการยำข้อมูลความรู้ในหัวที่มีอยู่น้อยนิดอย่างสิ้นหวัง

ตื่นเช้ามาวันอาทิตย์ เอ๊ะ(รอบสอง) ทำไมกูยังมึนอยู่ รู้สึกเบลอๆ เหมือนคนเมา ไม่ถึงกับบ้านหมุน แต่ไม่ปรกติ เก็บเป็นความสงสัยติดตัวมาทำงานในกรุงเทพฯ อาการก็ยังไม่หาย เริ่มกังวลนิดๆ เพราะเพิ่งมีข่าวดาราสาวอายุน้อยเป็นสโตรค หรือว่าชั้นก็….

ถึงวันศุกร์ตัดสินใจลางานไปหาหมอแม่งให้รู้แล้วรู้รอด เพราะดูทีท่าไม่น่าจะหายเอง แถมอาการมันเริ่มหนักข้อจนชวนกังวล เพราะหลังๆ เริ่มมีเสียง “วี๊~” ในหูด้วย ซึ่งหมอวินิจฉัยว่าน่าจะเป็น ‘ไวรัสที่เส้นประสาทหู’ โอ้มายก้อด แล้วอยู่ๆ กูเป็นได้ไงนี่ และกูเชื่อหมอได้ไม๊นี่ เพราะหมอก็ดูไม่ค่อยมั่นใจแต่อัดยามาให้แบบเต็มแม็กซ์ พร้อมพูดให้กำลังใจว่า “ถ้าสองอาทิตย์ยังไม่หายแสดงว่าไม่ใช่ละ” ขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง!

นี่ก็ผ่านมาได้อาทิตย์นึงแล้ว เหลือเวลาวัดใจอีกหนึ่งอาทิตย์กับอาการที่ยังคงมึนอยู่หน่อยๆ แถมด้วยความงุนงงชวนง่วงเพราะฤทธิ์ยา เรียกว่าเมาแม่งไปหมด กินเบียร์แค่สี่ป๋องก็เหลวเป็นเยลลี่ละลายแดด เออ ประหยัดดีเหมือนกัน เสียอย่างเดียวมันชวนให้ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเพราะความไม่เต็มร้อยของสติ ไม่ว่าจะดูหนัง ออกกำลังกาย หรือแม้แต่มานั่งเขียน Blog แต่สุดท้ายก็ต้องพยามทำกิจวัตรให้เหมือนเคย ไม่งั้นหน้าตาไม่ดีแล้วยังมานั่งตาลอยน้ำลายยืดมันเสียลุค!