ในช่วงวัยเด็กน่าจะซักประถมปลายๆ ผมได้รู้จักกับเครื่องเกมที่มีชื่อว่า PlayStation เป็นครั้งแรก หลายครั้งที่ขี่จักรยาน (หรือว่าเดินนะ?) ไปขลุกอยู่ในร้านเกมเล็กๆ ที่เหมือนกับบ้านฮอบบิท แต่ในบ้านฮอบบิทหลังนี้เมื่อคุณก้าวเท้าเข้าไปกลับให้ความรู้สึกเหมือนโลกแฟนตาซีขนาดย่อม ทีวีและเครื่องเกมตั้งเป็นแถวยาวตั้งแต่ปากประตูไปจนถึงกำแพงอีกฝั่ง เสียงเด็กๆ พูดคุยเจี๊ยวจ๊าว ส่วนจอทีวีแต่ละเครื่องก็ฉายเกมแตกต่างกัน ในช่วงนั้นที่เห็นเยอะหน่อยก็คงจะเป็น Metal Slug กับ Winning Eleven 3

แน่นอนว่าเด็กผู้ชายที่วันๆ เอาแต่เตะฟุตบอลจนตัวดำเป็นปื้นอย่างผมและเพื่อนมักจะเล่นวินนิ่งกัน ถ้าจำไม่ผิดเพื่อนที่ทำให้ผมรู้จักเกมๆ นี้ชื่อว่า ‘เจ้น’ (หรือเก้นวะ?) ฝีมือของเจ้นนั้นฉกาจฉกรรจ์ มันสามารถเลี้ยงบอลโดยใช้แค่ตัวเดียวไม่ส่งให้ใครหลบแม่งทั้งสนามเข้าไปถลุงตาข่ายคุณได้เลย! และทีมที่เจ้นมักจะเลือกใช้คือไนจีเรีย ผมไม่รู้หรอกว่านักเตะชื่ออะไรหรือเก่งแค่ไหน รู้แค่ว่ามันตัวใหญ่ๆ ดำๆ แถมวิ่งเร็วชิบหาย ซึ่งแน่นอน เจ้นดูมีความสุขที่ได้ย่ำยีผมจนเละเทะ

เกริ่นมาถึงสองย่อหน้าเพื่อที่จะบอกว่า นอกจากวินนิ่งจะให้ความเพลิดเพลินกับผมในช่วงวัยหนึ่งของชีวิตแล้ว มันยังให้ศัพท์เจ๋งๆ ที่ไม่รู้ทำไมผมจำมันฝังแน่นอยู่ในกระดูกไขสันหลัง และมักจะขุดขึ้นมาใช้เสมอๆ เมื่อจวนตัว นั่นคือคำว่า “Please Wait…” เนื่องจากทุกครั้งก่อนที่จะเริ่มแมตช์การแข่งขัน ตัวเกมจำเป็นที่จะต้องใช้เวลาโหลดข้อมูลสำหรับการแสดงผล และวิ่นนิ่งไม่ว่ากี่ภาคให้หลัง ก็ยังใช้คำนี้อยู่เสมอ (ช่วงท้ายๆ อาจเปลี่ยนเป็น “Now Loading” มั้ง)

ผมที่ยังมีชีวิตรอดมาจนถึงปี 2025 ไม่แน่ใจแล้วว่าคนในยุคนี้ยังรู้จัก ‘การรอ’ อยู่หรือเปล่า หรือเข้าใจมันในมุมไหน ในยุคที่สินค้าทุกอย่างรีบเร่งแข่งกันเพื่อเป็น ‘คนแรก’ ของ ‘คุณลูกค้า’ ภาพภายนอกที่เห็นถึงการบริการที่รวดเร็วฉับไว แต่ภายในไม่ต่างอะไรกับหนูที่ปั่นวงล้อจนหัวใจแทบกระเด็นออกมาทางปาก ยุคที่ ‘การรอ’ กลายเป็นโทษมหันต์ เมื่อเทคโนโลยีช่วยตอบโจทย์ให้คุณทำอะไรได้ไวยิ่งขึ้น แต่อาจลืมไปว่าคนใช้งานยังเป็นมนุษย์ วันข้างหน้าอาจมีคนจำนวนนึงที่ไม่เข้าใจแล้วว่า “Please Wait” คืออะไร แล้วทำไมต้อง wait

อาจดูอีเดียด ดูประดิดประดอยไปหน่อย แต่ผมก็ยังพอใจที่จะรออยู่บ้าง เพียงเพื่อจะได้เห็นคุณค่าแบบเต็มๆ สองตาตอนที่ได้รับมัน และเผื่อว่าโลกใบนี้จะไม่ต้องหมุนเร็วเกินไป

🌍🎮